//////

Medycyna

Zioła w kosmetyce

Zastosowanie ziół w kosmetyce jest bardzo wszechstronne. Z wyciągu ziół robi się szampony do włosów, kremy i maseczki. Bardzo popularnym ziołem w kosmetyce jest aloes. Żel aloesowy stosuje się do gojenia ran, pobudza wzrost i naprawę skóry. Ziołolecznictwo w kosmetyce jest bardzo popularne. To co daje nam natura jest najlepszym lekarstwem i najzdrowszym. Zioła dają nam to co naturalne. Miętowa pasta do zębów, szampon ziołowy, kremy do twarzy aloesowe itp. Bardzo dużą wagę przykładamy do pielęgnacji naszego ciała. Pachnąca, aromatyczna kąpiel , odpręża nas i relaksuje. Dbamy o nasz wygląd. Skórę i włosy . Dobieramy zawsze bardzo starannie kosmetyki które mają służyć naszej skórze, włosom . Częściej jednak sięgamy po gotowe już kremy, nakłada się je szybko i sprawnie. W zapomnienie już prawie odeszły napary z ziół i ich zbawienny wpływ na naszą cerę. Zioła w medycynie odgrywają tez dużą rolę. Na ich bazie robi się różne maści , które używamy na bóle mięśni , stawów. Tabletki przeciw depresji , jak i przeciwbólowe.

Medycyna ratuje życie

Medycyna to nauka empiryczna, dzięki której możliwe jest ratowanie życia, czasami w nawet nie nadających się do tego przypadkach. Życie ludzkie oraz medycyna i działania niektórych ludzi są tak nieobliczalne, że czasami najbardziej normalne przypadki stwarzają niemałe problemy, a te najbardziej beznadziejne nagle udają się uratować. Lekarze ratują życia ludzi, bowiem jest to ich zadanie, przeznaczenie, czasami po prostu czują, że muszą to zrobić. Skoro są tak wszechstronnie wykształceni, to dlaczego nie mieli by ratować życia ludzkiego? Od tego właśnie są lekarze i nie można by było wyobrazić sobie już teraz życia, bez lekarzy. Lekarze są potrzebni wszędzie i choć tak samo jak we wszystkich zawodach lekarz nie jest lekarzowi równy i mamy lekarzy lepszych oraz gorszych, to tak naprawdę ich pomoc, chociażby najmniejsza zawsze jest przydatna. Nigdy bowiem tak naprawdę nie wiemy co się dzieje, dopóki nie pójdziemy zasięgnąć porady specjalisty bądź najlepiej kilku specjalistów. Kilka zdań na ten sam temat zawsze jest bardziej obiektywne.

Depresja a stres

Stres nierzadko stanowi pozytywny bodziec mobilizujący nas do działania. W trudnych sytuacjach pomaga nam skupić się na wykonywaniu określonego zadania w sposób szybki i automatyczny. Nadmiar stresu może mieć jednak pewne skutki uboczne. Jednym z nich jest depresja, obecnie zaklasyfikowana do grupy chorób cywilizacyjnych. Jej podstawowymi objawami są: apatia, obniżony nastrój, brak mobilizacji do jakiegokolwiek działania, dysforia, osłabienie, zmęczenie, zaniżona samoocena, myśli samobójcze. W przypadku wystąpienia depresji bardzo ważne jest jej zdiagnozowanie i rozpoczęcie leczenia oraz wsparcie ze strony rodziny. Leczenie pacjenta dosięgniętego tą chorobą może nie tylko cofnąć jej objawy, ale również zapobiec najgorszemu, tj. samobójstwu, które jest częstym skutkiem omawianej choroby. Statystyki pokazują, że około 35% – 75% chorych na depresję popełnia samobójstwo, z czego 15% z nich umiera. Człowiek, który choć raz był chory na depresję powinien zacząć szczególnie o siebie dbać. Przede wszystkim musi on nauczyć się radzić sobie ze stresem. W tym celu może np.: regularnie uprawiać jakiś sport, który pozwoli mu oderwać myśli od codziennych problemów.

Szczepienia ochronne

Już od wieków wiadomo było, że najczęstszymi przyczynami śmierci były choroby zakaźne, które automatycznie, wywoływały masowe zgony. W związku z tym rozpoczęto prace nad wynalezieniem środków, które mogłyby zapobiec temu zjawisku. Początkowo stosowano w tym celu antybiotyki, których rezultaty nie do końca był wymierny. Tak więc jeden z angielskich lekarzy, Edward Jenner, rozpoczął systematyczne szczepienia przeciwko ospie prawdziwej. Początkowo odnoszono się bardzo sceptycznie do praktyk Jennera, z biegiem jednak czasu zaakceptowano i poparto jego działania. Ważnym wydarzeniem w historii tego tematu było również odkrycie szczepionki przeciwko wściekliźnie dokonane przez Louisa Pasteura w roku 1885. Następnie opracowano szczepionki: przeciwko cholerze (1892 rok), przeciw tyfusowi (1906), przeciw błonicy (1913), przeciw gruźlicy (1924), przeciw żółtej febrze (1932), przeciw śwince (1949), przeciw polio (1954), przeciw odrze (1960), przeciw różyczce (1962), przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu B (1976). Szczepienia ochronne są obecnie stosowane masowo i pozwalają na wyeliminowanie występowania pewnych chorób. Ponadto znacznie zmniejszają ryzyko „wybuchu” epidemii czy też pandemii, co wynika z faktu, iż ograniczają liczbę osób, które mogą być potencjalnym źródłem zakażenia.

Narkomania

Narkomania polega na zażywaniu pewnych substancji chemicznych wywołujących stany euforii, halucynacji i odurzenia. Substancje te potocznie nazywane są narkotykami a ich wpływ na organizm człowieka jest zdecydowanie destrukcyjny. Tym, co pociąga ludzi w narkotykach jest to, że powodują one rausz, czyli chwilowe odprężenie, zadowolenie i szczęście. Stan ten trwa jednak bardzo krótko i aby móc go ponownie osiągnąć trzeba wziąć kolejną dawkę. Teoria narkomani wyróżnia dwa rodzaje uzależnienia: psychiczne i fizyczne. Uzależnienie psychiczne to pragnienie przeżywania narkotykowego transu, natomiast uzależnienie fizyczne polega na tym, że ciągłe branie narkotyków powoduje przyzwyczajenie się organizmu do ich obecności. Z kolei ich brak prowadzi do tzw. głodu narkotykowego, który objawia się ogólnym rozdrażnieniem, trudnościami w skupieniu, narastającym zmęczeniem, niepokojem a w skrajnych przypadkach nawet drżeniem całego ciała spowodowanym bólami mięśniowymi. Narkomania jest trudna w leczeniu przede wszystkim dlatego, że narkomani nawet sami przed sobą nie chcą przyznać się do uzależnienia. Ponadto jest to proces długotrwały i wymagający od chorego wiele zaangażowania, samozaparcia, samodyscypliny i cierpliwości. Zanim zatem ktoś zdecyduje się spróbować narkotyków, powinien zastanowić się czy ta chwila szczęścia, którą zapewniają, warta jest późniejszego cierpienia. Ponadto należy pamiętać, że narkoman zawsze pozostaje narkomanem, nawet jeśli z tego wyjdzie.

Medycyna sądowa

Medycyna sądowa stworzona została na potrzeby wymiaru sprawiedliwości. Lekarze ją praktykujący są pomocni nie tylko przy ustalaniu sprawców jakiegoś zajścia, ale także przy ustalaniu ojcostwa i pokrewieństwa. Zajmują się również badaniem wszelkich śladów biologicznych. Medycyna sądowa znana była już w starożytności, kiedy to przeprowadzane były pierwsze sekcje zwłok. Od tamtej pory uległa ona znacznemu przeobrażeniu i rozwojowi, dzięki czemu teraz możliwe jest wskazanie sprawcy w każdej sprawie. Dzieje się tak np. dzięki badaniu odcisków palców, DNA, śladów pozostawionych na miejscach zbrodni, itp. Jeżeli następstwem jakiegoś zdarzenia jest śmierć ofiary, lekarz musi przeprowadzić szereg następujących czynności. W pierwszej kolejności należy stwierdzić śmierć. Następnie określić czas zgonu oraz ustalić czy śmierć nastąpiła w wyniku nieszczęśliwego wypadku, samobójstwa czy zabójstwa. Końcowym etapem jest sekcja zwłok oraz ich ewentualna identyfikacja. Lekarze specjalizujący się w medycynie sądowej niejednokrotnie mają również do czynienia z ekshumacją, czyli wydobyciem pochowanego już ciała, w celu jego ponownego przebadania. Ponieważ jednak badania takie często traktowane są jako mniej wiarygodne, ekshumacja stosowana jest tylko w przypadku posiadania niezbitych dowodów na to, że poprzednie wyniki zostały z jakiś powodów zafałszowane.